Differences

This shows you the differences between two versions of the page.

--- pl:edu:zmitac:n1z:ja:lab3 [2021/04/10 17:19] – [Dołączanie biblioteki DLL do kodu w C#] pczekalski
+++ pl:edu:zmitac:n1z:ja:lab3 [2022/04/23 16:03] (current) – [Konfiguracja środowiska] pczekalski
@@ Line 178: / Line 178: @@
 <note warning>Przed wykonaniem pierwszej kompilacji folder nie zostanie założony, zatem nie będzie można go wybrać za pomoca przycisku [Browse...]. W związku z tym należy wykonać pustą kompilację wyłącznie projektu DLL w celu utworzenia folderu wynikowego.</note>
 <note warning>Powyższa konfiguracja zapisuje na stałe ścieżkę w konfiguracji projektu. Oznacza to, że zmiana z trybu Debug na Release wymaga zmiany ww. ścieżki!</note>
+W przypadku, gdyby pomimo ustawienia wspólnego folderu wynikowego nadal były zgłaszane błędy braku biblioteki DLL, istnieje możliwość, że włączony jest system tworzenia dodatkowych podfolderów, jak to opisano poniżej w notce z uwagami. Aby usunąć ten problem, konieczne jest ręczna edycja pliku konfiguracyjnego projektu.\\ Aby otworzyć plik konfiguracyjny projektu, należy dwukrotnie klinąć nazwe projektu w drzewie. Otworzy się plik typu XML, z rozszerzeniem ''.csproj''.
+<note warning>Uwaga! W przypadku projektu WPF w folderze wynikowym może pojawić się podfolder z wersją frameworku .NET, co w praktyce spowoduje, że plik wykonywalny z frontside (GUI) zostanie uruchomiony w innym folderze (w podfolderze) w stosunku do wybranego w ustawieniach, skutkiem czego biblioteka DLL nie zostanie załadowana i zostanie zgłoszony wyjątek. Podfoldery te są dodawane automatycznie. Aby usunąć tę niedogodność, w pliku projektu WPF należy mieścić dodatkową sekcję((https://docs.microsoft.com/en-us/visualstudio/ide/how-to-change-the-build-output-directory?view=vs-2019)):
+<code xml>
+<PropertyGroup>
+  <AppendTargetFrameworkToOutputPath>false</AppendTargetFrameworkToOutputPath>
+  <AppendRuntimeIdentifierToOutputPath>false</AppendRuntimeIdentifierToOutputPath>
+</PropertyGroup>
+</code>
+</note>
 === Konfiguracja na potrzeby kodu unsafe oraz debuggowania ===
 Do ustawienia pozostają jeszcze dwie opcje:
   * Włączenie użycia kodu "unsafe", o ile dyrektywa "unsafe" jest wymagana. Dyrektywy tej nie trzeba używać m.in. w przypadku wykorzystywania struktury ''IntPtr'' do przekazywania wskaźników oraz w przypadku przekazywania argumentów przez wartość, niemniej jednak zalecane jest jej włączenie. W tym celu we właściwościach projektu w języku C# należy w sekcji "Build" w grupie"General" zaznaczyć opcję "Allow unsafe code" (rysunek {{ref>asm3_13}});
-  * Włączenie debuggowania kodu natywnego, co pozwoli na płynne przełączanie pomiędzy kodem wywołującym w C# i wywoływanym w assemblerze w jednej sesji debuggera. W tym celu we właściwościach projektu w jezyku C# należy wybrać sekcję "Debug", a następnie w grupie opcji "Debugger engines" zaznaczyć opcję "Enable natie code debugging" (rysunek {{ref>asm3_14}});
+  * Włączenie debuggowania kodu natywnego, co pozwoli na płynne przełączanie pomiędzy kodem wywołującym w C# i wywoływanym w assemblerze w jednej sesji debuggera. W tym celu we właściwościach projektu w jezyku C# należy wybrać sekcję "Debug", a następnie w grupie opcji "Debugger engines" zaznaczyć opcję "Enable natie code debugging" (rysunki {{ref>asm3_14}},{{ref>asm3_14_2}});
 <figure asm3_13>
@@ Line 190: / Line 203: @@
 <figure asm3_14>
 {{:pl:edu:zmitac:n1z:ja:virtualbox_msedge_-_win10_06_04_2021_22_48_59.png?600|}}
-<caption>Włączenie debuggowania kodu niezarządzalnego</caption>
+<caption>Włączenie debuggowania kodu niezarządzalnego (VS do wersji 2019 włącznie, .NET do wersji 5)</caption>
+</figure>
+<figure asm3_14_2>
+{{:pl:edu:zmitac:n1z:ja:virtualbox_msedge_-_win10_-_ja_nsi_23_04_2022_16_00_45.png?600|}}
+<caption>Włączenie debuggowania kodu niezarządzalnego (VS od wersji 2022 włącznie, .NET 6.0)</caption>
 </figure>
-==== Przekazywanie wskaźników z poziomi C# do funkcji w assemblerze ====
+==== Przekazywanie wskaźników z poziomu C# do funkcji w assemblerze ====
 Przekazywanie typów złożonych (tablic, obiektów, struktur) jest możliwe wyłącznie za pomocą wskaźników. Wskaźniki te są przekazywane jako typy int, 64-bitowe, w rejestrach. Ich interpretacja po stronie funkcji wywoływanej należy do programisty. Nieniej jednak po stronie języka C# nie jest to tak oczywiste.
@@ Line 221: / Line 238: @@
 W powyższym przykładzie pominięto przekazywanie do funkcji długości tablicy, gdyż jej rozmiar (6 elementów) jest z góry znany. W przypadku, gdy rozmiar tablicy jest zmienny, należy przekazać do funkcji w assemblerze jej długość jako osobny parametr.
-Przykładowy kod w assemblerze, który zwraca wskazany element tablcy może wyglądać następująco:
+<note important>Uwaga! Tablice po stronie kodu w C# są alokowane liniowo. Ponieważ jednak w C# nie da się w prosty sposób otrzymać wskaźnika do obiektu, który nie jest typem prostym (a tablica nim nie jest), używamy pewnego obejścia polegającego na tym, że pobieramy adres do pierwszego elementu tablicy, zamiast do całego obiektu tablicy. Ostatecznie, w przypadku tablicy typów prostych, adresy będą takie same. Elementy pojedynczej tablicy są alokowane bez wyrównania do 64 bitów. Dopiero po ostatnim elemencie może pojawić się wyrównanie (o ile będzie konieczne). Wyrównanie widać w kolejnym przykładzie, gdzie korzystamy ze struktury.</note>
+Przykładowy kod w assemblerze, który zwraca wskazany element tablcy, może wyglądać następująco:
 <code asm>
 ProcAsm2 proc
@@ Line 353: / Line 372: @@
 W szczególności, do wykonania są następujące zadania:
   - Zsumowanie wektora danych typu uint (zadeklarowanych po stronie ,NET w postaci tablicy jednowymiarowej o wymiarze 20 zmiennych). Funkcja ma zwracać pojedynczą wartość (przez rejestr). Wskaźnik na tablicę źródłową oraz jej długość należy podać do funkcji w assemblerze poprzez rejestry.
-  - Obliczenie wartości średnich dla zestawu zmiennych przechowywanych w postaci dwóch wektorów o długości 16, typu float, pozycja po pozycji, wynikiem ma być wektor średnich (o długości 16). Funkcja nie zwraca żadnej wartości. Wyniki są umieszczane w tablicy zadeklarowanej po stronie ,NET i przekazanej do funkcji jako wskaźnik. Sugerowane jest użycie struktury do przekazania danych do funkcji. Docelową tablicę należy zadeklarować po stronie języka C#.
+  - Obliczenie wartości średnich dla zestawu zmiennych przechowywanych w postaci dwóch wektorów o długości 16, typu float, pozycja po pozycji, wynikiem ma być wektor średnich (o długości 16). Funkcja nie zwraca żadnej wartości. Wyniki są umieszczane w tablicy zadeklarowanej po stronie ,NET i przekazanej do funkcji jako wskaźnik. Sugerowane jest użycie struktury do przekazania danych do funkcji. Docelową tablicę należy zadeklarować po stronie języka C#. Zalecane jest wykonanie operacji za pomocą pętli, tj. obliczanie osobno dla każdej pary. Można skorzystać albo z funkcji koprocesora arytmetycznego, albo z MMX/SSE.
 Powyższe operacje są od siebie niezależne, a zatem powinny być zrealizowane w ramach dwóch, niezależnych funkcji assemblerowych.